สี่ปีที่แล้ว ผมเดินทางจากจีนแผ่นดินใหญ่เข้าสู่เขตทิเบต จนถึงเมืองที่ใคร ๆ ต่างเล่าขานว่าเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์แห่งโลกตะวันออก ‘ลาซา’ ครั้งนั้นเป็นการเดินทางโดยการโบกรถ นับว่าเสี่ยงพอดูที่ดอดเข้าทิเบตโดยวิธีนี้และโดยไร้ใบอนุญาตพิเศษ...

“อะไรเอ่ย กินแล้วฉุน ฉุนแล้วแสบ แสบแล้วขึ้นจมูก ขึ้นจมูกแล้วน้ำตาไหล?” คำตอบคือเจ้า-วาซาบิสีเขียว ๆ เคียงคู่มากับปลาดิบ หลายคนยังไม่รู้ว่ามันทำมาจากพืชชนิดหนึ่ง แถมเมื่อได้เห็นต้นของมัน ถ้าไม่บอกก็คงไม่รู้ว่าเจ้าต้นหน้าตาแบบนี้จะกลายมาเป็น สิ่งที่ทั้งฉุนและเขียว....

“...ความรักของน้องนั้น พี่จะเอาฝากไว้ในน้ำก็กลัวเหน็บหนาว จะฝากไว้กลางท้องฟ้านภากาศ ก็กลัวเมฆหมอกมาปกคลุม จะเอาไปฝากในวังในคุ้มเจ้าหลวง ก็กลัวเจ้านายมาเจอะเจอแล้วแย่งไป เลยขอฝากเอาไว้ในอกในใจของพี่ จะให้มันร้องไห้กระซิกกระซี้ถึงน้อง ไม่ว่ายามพี่นอนหลับหรือสะดุ้งตื่น...”

คำบรรยายภาพสุด ‘คลาสสิก’ สมน้ำสมเนื้อกับภาพจิตรกรรมฝาผนังภาพหนึ่ง ณ วัดภูมินทร์ อารามหลวงแห่งความงามของพุทธศิลป์สกุลช่างเมืองน่าน...